تبادل اطلاعات در نظام بانكداري سنتي تقريبا محال بود، هيچ بانك و يا شعبه‌اي دوست نداشت اطلاعات مشتريان خود را در اختيار رقباي خود قرار دهد و حتي چشم ديدن مشتريان يكديگر را نداشتند. در اصل مشتري براي آنان حكم طلا را داشت و راضي به تبادل اطلاعات آن با يكديگر نبودند.
هر كدام از بانك‌ها جزاير مستقلي بودند كه فقط مقيمان خود را مي‌شناختند، هيچ بانكي از بانك ديگر خبر نداشت از همين رو احتمال خطا و همچنين كلاهبرداري نيز افزايش مي‌يافت. به طور مثال فردي با داشتن چك برگشتي از يك بانك باگشايش حساب در بانك ديگر به دريافت يك دسته چك ديگر اقدام مي‌كرد.
شبكه بانكي كشور مدت‌ها فكر كرد تا با اين معضل چه كند؟ نتيجه آن ايجاد يك ليست سياه از مشتريان بود و اگر فردي در اين ليست قرار مي‌گرفت ديگر بانكي به وي سرويس نمي‌داد ولي به روز كردن اطلاعات موجود در آن ليست نيز كار چندان ساده‌اي نبود.
ولي در شرايط فعلي و با گسترش بانكداري الكترونيكي اين شرايط تا حدودي تغيير كرده است هر چند اين تغييرات در بانك‌ها شايد در اولين گام با حضور ايران چك‌ها ايجاد شد چرا كه در آن زمان بانك‌ها مجبور شدند به مشتريان ساير بانك‌ها نيز سرويس دهند.
اين تغييرات هر روز بيشتر مي‌شود، از اين پس نيز بايد منتظر تغييرات بزرگ‌تري باشيم يكي از اين تغييرات ايجاد بانك اطلاعات مشتريان بانك‌هاست.
در اصل از اين طريق ديگر اطلاعات مشتريان بانك‌ها اطلاعات محرمانه‌اي به شمار نمي‌آيد بلكه تمامي بانك‌ها با دسترسي به آن مي‌توانند از اطلاعات مشتريان ساير بانك‌ها نيز بهره مند شوند.
در اين صورت اطلاعات متخلفان سريع‌تر به روز مي‌شود و به صورت كامل امكان تخلف از بين مي‌رود و در اصل تمامي شبكه‌هاي بانكي در قالب يك بدن قرار مي‌گيرند .